Αντιγόνη

Και να που μεγαλώνω, μετρώντας λάθος χρόνο.
Σε άσμα διθυράμβου, στο άρμα του θριάμβου,
η τυφλόμυγα εγώ, αχ πότε θα σε δω.

Αγγίζω τους ιστούς σου, με τρόπο Δωρικό.
Κι όμως μένει κι υπομένει, στη σκιά μου ν΄ανασαίνει,
στα σκοτάδια της κλεισμένη, η Αντιγόνη π΄αγαπώ.

Για δες πια πως κυλάω, μεσ΄τα χρόνια π΄αγαπάω,
Όλο πάνω σου ακουμπάω, στο άρωμά σου πως μεθάω,
σαν ανώριμος καρπός, ένας έφηβος Θεός.

Πως μπλέκω στους ιστούς σου, μεσ΄το φως του φεγγαριού σου.
Στα μάτια σου που λάμπουν, τα στιχάκια μου δεν φτάνουν,
κι όμως μένω και υπομένω, στη σκιά σου ν΄ανασαίνω.

Δεν παίζω πια κρυφτό, μόνο κρυφά ένα κουτσό,
που αλλάζει πόδι στο ρυθμό κι όλο χάνει το σκοπό,
φέρνω δυό βόλτες στο κενό, σαν της Σαλώμης το χορό.

Νοιώθω λιώμα φίλε κι όμως το γλεντώ.
Για αυτή τη ρόδα που γυρίζω, όλα τα χρόνια μου χαρίζω,
για το φιλί σου αν αξίζω, σ΄αυτό τον έρωτα ελπίζω.

Στίχοι – Μουσική : Σέμης Παπαϊωάννου.