Ο ερασιτέχνης

Όταν βλέπω τα παιδιά και γυρνάω στα τυφλά,
όταν νοιώθω της καρδιάς μου το λαμπιόνι ,
πως παγώνει, δεν είσαι μόνη.
Όταν φτάνει η γιορτή, που περιμένουμε όλοι,
μια στιγμή, ένα χρόνο εξαργυρώνει,
ξανανιώνει.
Όταν πέφτω χαμηλά και πιστεύεις έτσι απλά,
άντε χτύπα, άλλη μια να τελειώνει,
μα δεν τελειώνει.
Είναι που νοιώθω ερωτικό, του κορμιού σου το σπασμό,
απ΄άκρη σ΄άκρη με τυλίγει,
σα φίδι.

Θα μείνω πάντα ερασιτέχνης, εραστής μιας άλλης τέχνης.
Δια πυρός και σιδήρου, τον εαυτό μου θε να σύρω.

Στο γοβάκι σου τρυπώνω, δεν έχω άλλο δρόμο,
η χώρα που μου τάζεις, με ανθίζει,
με ανθίζει.
Όταν βλέπω όλα αυτά κι άλλα τόσα διακριτά,
ιππεύω στο βέλος που με σώνει,
μ΄εξαϋλώνει.
Όλα είν΄ένα παιχνίδι, μεσ΄τη χώρα των θαυμάτων,
και εγώ πάνω στη σκεπή των φαντασμάτων,
που με σώνει.
Τώρα νοιώθω δυνατός, ένας άσσος διαλεχτός,
μα παλεύω για να γίνουμε το δύο,
που μας σώζει.

Θα μείνω πάντα ερασιτέχνης, εραστής μιας άλλης τέχνης.
Δια πυρός και σιδήρου, τον εαυτό μου θε να σύρω.

Στίχοι – Μουσική : Σέμης Παπαϊωάννου.